Człowiek w biedzie jest sam.


Odnoszę wrażenie, że ludzie są głusi na krzyki najbliższych. Są przy tobie wtedy, kiedy wiedzą, że przyniesiesz im korzyść. Jakie to smutne, że z dnia na dzień możesz wszystko stracić.
Budzisz się pewnego, pięknego dnia, otwierasz lodówkę i spostrzegasz z żalem i przykrością, że jest w niej tylko światło...

Na dworze rozpoczyna się kolejny lipcowy dzień, piękny w swym uroku i krasie.
Jedyne, co pozostaje, to zasiąść wygodnie w fotelu, otworzyć książkę i zamknąć się szczelnie w swoim urojonym światku.
Mimo, że nie jesteś pewien, na ile wystarczą ci marzenia.